Skip to main content

Τα μέλη μας γράφουν

Σχολιάζοντας την αγροτική θεματογραφία του Θεόφιλου

ΤΟΥ ΠΑΝΤΕΛΗ ΖΩΙΟΠΟΥΛΟΥ

Το προβαλλόμενο στοιχείο στο έργο του Θεόφιλου εμφανίζεται να είναι το ηρωικό, με κυρίαρχη φιγούρα εκείνη του κουμπουροφόρου φουστανελά. Όμως, σημαντικό μέρος της ζωγραφικής του παραγωγής αναφέρεται στη γεωργία. Ο πίνακας του Θεόφιλου που απεικονίζει τη «Θεά της Γεωργίας Δήμητρας» τραβάει ιδιαίτερα την προσοχή. Εντυπωσιάζει ο τρόπος που καταπιάνεται με το θέμα προσπαθώντας να αποδώσει το αγροτικό στοιχείο σ’ αυτόν τον πίνακα.

Το δραματικό στοιχείο στην σύγχρονη ελληνική ποίηση

Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

Κάποτε τα είδη ήταν διακριτά και η ταξινόμησή τους εφικτή. Ο μοντερνισμός των αρχών του αιώνα κι η λεγομένη «απελευθέρωση του στίχου» έφερε το πρώτο πλήγμα εισαγάγοντας την αυτοψυχαναλυτική τεχνική του συνειρμού, που δεν παρέπεμπε σε όνειρο αλλά μάλλον σε εφιάλτη.

Ευρυδίκη Λειβαδά: Η προσφορά της Επτανήσου στον Αγώνα του 1821

Ομιλία για την Εθνική Εταιρεία των Ελλήνων Λογοτεχνών, 10 Μαΐου 2021

Η έλκουσα κεντρομόλος δύναμη που καθορίζει την αλληλαδέλφωση, αλληλοδέσμευση και αλληλοβοήθεια μεταξύ Ελλάδας και Επτανήσων έχει προ αιώνων ειπωθεί από τον Ηρόδοτο: «όμαιμον, ομόγλωσσον, ομόδοξον, ομότροπον», ρήση που παραμένει αειθαλλής και διαιώνια και που εν προκειμένω καθορίζει τη μια συνισταμένη: την Ελληνικότητα. 

Η Σφαγή της Χίου και ο Κωνσταντίνος Κανάρης

Πόπης Χαλκιά--Στεφάνου
Σ Τ Η   Χ Ι Ο
Ωραίο νησί και , λέγοντας μονάχα τ’ όνομά σου
με περιχούν τ’ ανθόνερα και τα ροδόσταμά σου ∙
γεμίζουν οι παλάμες μου με γιασεμιά ανθισμένα
σφαλούν απ’ τη μαστίχα σου τα μάτια μεθυσμένα,
κι’ ακούν τ’ αυτιά μου ένα παληό τραγούδι αγάλι-αγάλι,
τραγούδι για τις Χιώτισσες που πλένουν στ’ ακρογιάλι
και, δείχνοντας αστόχαστα τον ποδοστράγαλό τους
κάνουν τους ναύτες που περνούν να χάνουν το μυαλό τους.

Διαδίκτυο και Πανδημία

Αντουανέττα Στέκα-Ασωνίτου

Το λέμε και δεν μπορούμε να το πιστέψουμε. Πόσο άλλαξε η ζωή μας· πόσο σταθερά αλλά υποδόρια χάθηκε η επικοινωνία· πόσο κατακομματιάστηκε η πνευματική μας ζωή· και πόσο σαν κοινωνικό σύνολο αδυνατούμε να υπάρξουμε· να υπάρξουμε συνολικά, αδελφωμένοι, ή τουλάχιστον να μπορούμε να υπάρξουμε, να συνυπάρξουμε.

ΠΤΩΣΗ ΣΤΟ ΜΙΛΑΝΟ

Άγγελος Γέροντας

Τετάρτη, 6 Φεβρουαρίου 2019, Μιλάνο. Το βράδυ απλωνόταν ήρεμα και σαγηνευτικά στην εμβληματική πλατεία Duomo του Μιλάνο. Αναμφίβολα τα πιο μοναχικά γενέθλια στην γεμάτη ζωή του Αρτέμιο Μπερναντέσκι, 59 ετών πια, που βημάτιζε ευγνώμων με τα χέρια στις τσέπες της καμπαρντίνας του.

Βιβλίο και τεχνολογία

Αντουανέττα  Στέκα - Ασωνίτου

Ζούμε την ηλεκτρονική μας εποχή. Τα δάχτυλα αυτόματα, μηχανικά, ψαχουλεύουν τα πλήκτρα του υπολογιστή. Όλα φανερώνονται μπροστά μας· πληροφορίες, εικόνες, γράμματα, αριθμοί, ημερομηνίες, ακόμα κι ένα ολόχρυσο μικρό τριαντάφυλλο.

ΑΝΑΖΗΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ

Μαρία Ταπακτσόγλου-Μπούλη
Αναζητητές της αλήθειας
κλεισμένοι στη χρονοκάψουλα
της γήινης ζωής μας,
ονειρευόμαστε τους ουρανούς
και τα φωτεινά σύμπαντα
που μας έσπειραν
πριν μυριάδες χρόνους! 

ΟΝΕΙΡΟ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ

Μαρία Ταπακτσόγλου-Μπούλη
Όνειρο είναι η ζωή, όνειρο είναι
κι εσύ ταξιδευτής κι ονειρευτής
σ’ ένα σκαρί από τα χέρια σου φτιαγμένο.

Η μαγεία του βουνού

Αντουανέττα Στέκα - Ασωνίτου

Οι δρόμοι της πόλης είναι άδειοι. Ο αέρας φυσάει δυνατά και κάπως βίαια. Είναι απομεσήμερο.

Περπατάω στους έρημους δρόμους, ξετυλίγοντας ένα κουβάρι ξεχασμένων αναμνήσεων, στη θέα μιας παλιάς μονοκατοικίας που την έχουν αγκαλιάσει θεριεμένες περικοκλάδες. Η άνοιξη είναι προχωρημένη. Νωχελικά ξαπλώνουν τα τρυφερά κλαδιά τους με τα διαφόρων αποχρώσεων λουλούδια στις μάντρες, στις αυλές, στις εξώπορτες. Άλλα κόκκινα, άλλα στο χρώμα του κρασιού της Βουργουνδίας, άλλα κίτρινα ζωντανά σαν τον κρόκο του αυγού, άλλα ροδαλά, αχνά, σαν να ντρέπονται να βγουν στο φως.

Ο ιός που σκοτώνει τον καθένα μας

Μάρι Δαμιανέα

Ο θησαυρός των γνώσεων που αντλείται από επιδημιολόγους, λοιμωξιολόγους και ερευνητές αξιολογείται σημαντικά για τό κοινό άνθρωπο που περιμένει με αγωνία την υπεράσπιση της αγωνίας του. Ο χρόνος που εξαντλεί την υπομονή του καθενός μας δηλητηριάζει τις αναπνοές μας και καταρρακώνει την προσοχή μας για τα τεκταινόμενα γύρω μας.

Άχρωμα φετινά Χριστούγεννα εν μέσω πανδημίας

Γράφει ο Παύλος Φήμης
Θεολόγος-Φιλόλογος-Λογοτέχνης

Κάθε χρονιά ο καθένας μας αναμένει με ανυπομονησία τα Χριστούγεννα  και την Πρωτοχρονιά. Μέσα στο καταχείμωνο λίγες μέρες χαράς ,ξεκούρασης, με στολισμένο σπίτι, φωτισμένες εκκλησίες και λαογραφικά έθιμα. Όλοι μας, μικροί και μεγάλοι περιμένουμε τα Χριστούγεννα, για τους δικούς μας λόγους. Οι μικροί για το παιχνίδι και τις διακοπές από το σχολείο τους, οι μεγάλοι για λίγη ανάπαυση, διασκέδαση και εορτάσιμη πατροπαράδοτη ατμόσφαιρα. 

«Χριστός γεννάται, δοξάσατε...»

ΟΤΑΝ Η ΠΟΛΗ ΣΙΩΠΑ

(απόσπασμα από το βιβλίο Οδοιπόρος μιας εποχής)
ΔΙΟΝΥΣΗΣ Κ. ΜΑΓΚΛΙΒΕΡΑΣ
Περπατάω βραδάκι στην καρδιά του κέντρου της Αθήνας. Οδός Σταδίου. Ένας δρόμος σκοτεινός, θλιβερός που σε κάνει ενστικτωδώς να θέλεις να φύγεις από αυτόν. Φοβάσαι. Ελάχιστα μαγαζιά που λειτουργούν πια, όσα υπάρχουν με τον φωτισμό τους δεν μπορούν να διώξουν το σκοτάδι.